fashion week - narafi
Modeweek. Vier dagen die tegelijk voorbij vlogen en eindeloos leken te duren. Van maandag tot donderdag, ergens op de grens van eind maart en begin april, zat ik samen met alle tweedejaars fotografie middenin een soort creatieve storm.
We werkten in meer dan twintig studio’s, telkens in groepjes van drie. Van 9:00 tot 22:30 “aan” staan, elke dag opnieuw. Rollen wisselden constant: de ene keer stond ik achter de camera als fotograaf, dan weer als lichtassistent of materiaalassistent. Dat doorschuiven zorgde ervoor dat men niet in een vaste routine kon kruipen. Je moest scherp blijven, blijven kijken, blijven meedenken. Vermoeiend, ja. Maar ook verrassend leerrijk.
De modellen passeerden eerst langs de make-up, verzorgd door studenten van Make Up Academy Brussels. En ja, dat was soms wat zoeken. Je merkt dat zij ook nog in een leerproces zitten, net zoals wij. Soms zat het er boenk op, soms was het minder wat je in je hoofd had. Maar ook dat hoort erbij. Het dwong ons om flexibel te zijn, om te werken met wat er is in plaats van wat je perfect had uitgedacht.
Behind the scenes
Eten was gelukkig geen struggle. Vooral ’s middags konden we rekenen op warm eten, en dat deed deugd. Zo’n moment waarop men even kon vertragen, zitten, en gewoon eten zonder te moeten presteren. Kleine dingen, maar op zo’n week maken die echt het verschil.
We verbleven in de nieuwe blok van hostel Destelheide in Beersel. Echt een schone plek. Rustig, groen, bijna in contrast met de intensiteit van de dagen. ’s Avonds in de kamer aankomen voelde soms als even ontsnappen, al wist men dat het de volgende dag gewoon opnieuw begon.
Wat mij misschien nog het meest verraste: hoe goed het meeviel om zo constant “aan” te staan. Ik had verwacht dat het mij zwaarder ging vallen, dat ik sneller leeg ging zijn. Maar eigenlijk… ging het beter dan gedacht. Men groeit daar precies in, dag per dag. Lang leve Vadim Zeland, want ergens zat dat idee van mindset en focus toch wel mee in mijn hoofd.
Mijn eigen shoot had nog een extra twist. Mijn eerste model viel de dag ervoor weg door autopech. Paniekmomentje, sowieso. Men zit al met spanning, planning, verwachtingen — en dan moet men ineens opnieuw beginnen zoeken. Maar uiteindelijk heb ik snel iemand anders gevonden. En eerlijk: dat heeft het alleen maar interessanter gemaakt.
Zij stapte volledig uit haar comfortzone om mee te gaan in mijn edgy moodboard. Dat vertrouwen krijgen, en dan samen zoeken naar hoe ver ge kunt gaan in beeld, in houding, in identiteit — dat was echt sterk. Het voelde als spelen, maar tegelijk ook als iets dat dieper ging. Wie zij was, wie ze kon zijn, en wat ik daarin kon sturen of versterken als fotograaf.
Achteraf bekeken was het een intense week. Vermoeiend, chaotisch, soms frustrerend. Maar vooral ook eentje waarin alles samenkwam: samenwerken, improviseren, creëren, en blijven doorgaan. Zo’n week die u bijblijft, omdat je voelt dat je gegroeid bent— zelfs al had je dat op voorhand niet helemaal zien aankomen.
